Site Rengi

DOLAR
EURO
ALTIN
BIST
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 33°C
Az Bulutlu

Duayen tiyatrocu Ali Poyrazoğlu ile Bodrum’daki yazlığında buluştuk: Anılarımı yazıyorum ikinci gün toplatılabilir

? Bayram insanı mısınız? Bayram gelince heyecanlanan, ritüelleri uygulayan… Ben isterim kutlamak. Burada Bodrum’da olmuyor natürel ancak …

? Bayram insanı mısınız? Bayram gelince heyecanlanan, ritüelleri uygulayan…

Ben isterim kutlamak. Burada Bodrum‘da olmuyor natürel ancak İstanbul’daki mahallede gelenek devam ediyor. Çocuklar kapıyı çalıyor, mendiller hazırlıyorum evvelden, onları veriyorum.

? Bildiğimiz eski adap, mendil-para-şeker mi?

Evet. Sabahın köründe geliyorlar, 06.00’da. O yüzden geceden hazırlıyorum her şeyi. Elimi öptürüyorum, hoşuma gidiyor. Bana diyorlar ki; “Güldür bizi”… Adım aslında “Güldürükçü Amca”. Ayaküstü iki kıkırdatıyorum onları.

? Bana yok mu mendil?

Dedik ya burası Bodrum! (Gülüyor) Al sana tatlışından bayram anısı: Bir seferinde New York’tayken denk geldi Şeker Bayramı. Mahallede Türk esnaf da var. Çocukları giydirip süsleyip yollamışlar bana. Ben tekrar geceden hazırlıklıyım alışılmış. Mendilin içine şeker ve para. Ancak paraların durduğu bir çanak var, dikkat etmeden içinden alıp koymuşum mendillere. Çocuklar mendili açınca demesin mi: “Abi bunlar Türk parası, dolar yok mu, dolar?”

**”Antipatik olmayı göze alabilen biriyim. Bile bile kimi doğruları söylerim. Bu dünyadan bir kez geçiyorsun. Fikrini söylemeyeceksen, ot üzere geçeceksin.”

? Harçlık marçlık derken insan bayramlarda çok mu parçalanır, yoksa bayramın kendi rahmeti de var mıdır?

İşverenler hariç bereketlidir. Tiyatroda bir piyanistimiz vardı, Miran Baron. Allah rahmet eylesin. Bana sıkıntısı ki “Patroncum, ayda bir sefer sempatik oluyorsun, o da maaşları verirken…” Buradan işverenlere bayramdan bayrama sempatik olmaları gerektiğini hatırlatmış olayım.

? Para saadet getirir mi?

Tüketim toplumu kurbanı olmazsan az parayla da saadeti bulursun. Fakat devamlı daha fiyakalı olmanın insanı delirtip mutsuz ettiğini hepimiz biliyoruz.

? Geleceğin bayramları nasıl olacak?

Büsbütün dijital. Zoom’dan, şuradan buradan. Kurban Bayramı’ysa hala et almak için giden var. Ancak Şeker’de kimse lokumun yüzüne bakmıyor artık. 15 yıldır Turkcell’in ses ikonuyum. Reklam seslendirmelerini yapıyorum. Herhalde geleceğin bayramlarında da benim sesim gidecek insanlara kutlama tebriği olarak.

BECERİ PARAYI KAZANMAK DEĞİL, HARCAMAK

? Bütün dünyada girip çıkmadığınız ortam yok. Güçlü kime denir?

Sonunda neyin kalacağı muhakkak: Kefen bezi. Varlıklı, kazandığının bir kısmını insanların faydasına harcayabilen kişidir. Bence müze yapanların hepsi zengindir. Kültüre, sanata, eğitime, sıhhate dayanak olanların hepsi zengindir. Milyonları yığmış, kimsenin yararına kullanmayan adam benim gözümde en yoksul insan. Parayı kazanmak çok beceri istemiyor. Muvaffakiyete giden yol haritası muhakkak. Beceri, harcamak. Paylaşabilen insan zengindir.

**”İnsanlar eğlenirken çok önemli mevzulara giriyorum aslında. İlaç üzere. Acı ilacın etrafı şekerle kaplıdır. Ben de şekerleyip anlatıyorum her şeyi.”

? Siz söylendiği kadar güçlü misiniz?

Tiyatrodan varlıklı olamazsın. Bana güçlü denmez. Hali vakti yerinde denir. Diğer işler de yaptığım için sistemimi sürdürüyorum. Yoksa bendeki zenginlik AVM’deki her ayakkabı mağazası sahibinde var.

? Lakin tiyatroyu tercih ettiniz. Baba mesleği eczacılık okurken…

Eczacılığı bırakıp konservatuvara girdim. Babam dedi ki; “Sen eczacılık işini sürdürmeyeceksin, aşikâr.” Halbuki ondan düzgün eczacıydım. Dükkanları ben yönetim ediyordum. İlacı yaparım. Şimdikiler üzere kutuda ilaç vermezdik. Burun damlasından öksürük şurubuna, mide tabletinden supozituara kadar kendim imal ederdim. Sürdürmedim, tiyatrocu oldum. Güzel ki de olmuşum. Fakat sonra babam trafik kazasında ölünce bütün işler benim üstüme kaldı. Hepsini tasfiye ettim.

Motamot. Ben zati öbür bir iş yapmadım. Mesleğimin ek işleri olarak radyo, televizyon vesaire yaptım. İstesem yalnızca gazete yazarlığından emekli olabilirdim. 8 yıl Hürriyet, 2 yıl Yeni Yüzyıl, 12 yıl da Sabah gazetesinde köşe yazdım. Bunu yapan emekli olup meskenine gidiyor.

? Yazıyla özel bir münasebetiniz var…

“Nerelisin?” diye sorduklarında “Türkçeliyim” diyorum. Türk lisanının içine doğdum. Türk lisanında öğrendim, anladım, algıladım her şeyi. Türk lisanında sanatı keşfettim, Türk lisanında niyet imal oluştu, Türkçeyi âlâ bildiğim için yabancı lisanları de yeterli konuşuyorum. Uygun Türkçe bilmezsen âlâ Fransızca da, düzgün Arapça da öğrenemezsin. Lisanın canlı laboratuvarı da tiyatrodur. Orada profesör de konuşur, siyasetçi de, serseri de, mesken bayanı da. Bu laboratuvarın ayakta tutulması lazım. Batı’daki üzere kabul edilebilir ölçülerle tiyatronun desteklenmesi gerekiyor. Şimdiki ölçüler ulufenin ötesine geçmiyor maalesef.

**”Deliye her gün bayram. Bayram şekeri dağıtıyorum şovda. Seyirci yalnızca gülüp eğlenmemeli. Manen de zenginleşmiş olarak çıkmalı salondan.”

? Hangi lisanları biliyorsunuz?

Fransızca, İngilizce, Rumca.

? Rumca nereden?

Yeşilköy’den. Rum arkadaşlarım vardı. Annem Selanik göçmeni fakat Rumca falan konuşmazdı. Fransızca konuşurdu bizimle inatla. Öğrenelim isterdi. Ağlardım, “Gavur olmak istemiyorum” diye. Arkadaşlarım sokakta top oynuyor, ben konutta fiil çekiyorum zira. (Gülüyor) Oysaki o meskende öğrettikleri lisanlar ne büyük nimetmiş. Çocukken bedavadan öğrendik.

Kıvanç Tatlıtuğ kendinden oyuncu çıkardı

“Yeşilçam’dan âlâ oyuncu olduğunu düşündüğüm, çalışmak istediğim bir sürü isim var. Mesela Çetin Tekindor. Jönlerden büyük bir gelişme gösterip kendini yenilediği için de Kıvanç’la (Tatlıtuğ) oynamak isterim. Başlangıçta çok eksiği olan bir arkadaşımızdı. Fakat uğraş gösterdi, çalıştı, hocalardan ders aldı, asıldı işine. Kendinden oyuncu çıkardı. Farah Zeynep Abdullah, Uraz Kaygılaroğlu birebir biçimde… Haluk Bilginer de o denli. Hiç oynamadık bir arada lakin çok yeterli bir oyuncu. Yeterli oyuncu senin oyununu parlatır. Sen onu parlatırsın, o da seni.”

Annemle babam boşanmaya bir Şeker Bayramı’nda karar verdi

“O bayramı hiç unutamıyorum. Orta sonda falandım. Bazen olmuyor, yürümüyor. Yürümeyen evlilikleri devam ettirmeye çalışmanın bir zalimlik olduğunu düşünüyorum. Olan sonunda çocuklara oluyor. Annemle babam boşandılar. ve rahatladılar. Babam tekrar evlendi ve yeni eşi onu çok memnun etti. Annem kendini bize ve hayır işlerine verdi. Batı terbiyesiyle büyümüş. Selanik kökenli. Oradan Batum’a gitmiş. Sonra Türkiye. İngilizce, Fransızca, Arapça biliyor. Kur’an’ı Arapça okur ve bize çevirirdi. Üzerimde çok tesiri vardır.”

 **”Bizde yalnızca ekonomik terör yok. Bağların çürümesi terörü var. Mesela Bodrum’da gürültü terörü var. Beton terörü var. Terörlerden terör beğen.”

Seyirciden çok şey öğrendim

“Bülent Kayabaş’la 27 yıl karşılıklı oynadım. Artık birbirimizin performansından bir evvelki gece ne yediğini, içip içmediğini anlayabiliyorduk. Ondan çok şey öğrendim. Müjdat Gezen’den, Altan Erbulak’tan, Gülriz Sururi’den, Yıldız Kenter’den, Savaş Dinçer’den… Sonra Ulvi Uraz. Bugün kimse bahsetmiyor. Beni, Kemal Sunal’ı, Metin Akpınar’ı, Zeki Alasya’yı, Müjdat Gezen’i gerçek manada yetiştiren kişidir. Ondan da çok şey öğrendim.

Bir sürü kıymetli hocam var. Lakin seyirci de bizim hocamız. Onlardan çok şey öğrendim ben. Türk tiyatrosu Türk tiyatrosu dediğimiz şey yalnızca tiyatrocuların değil, asıl Türk seyircisinindir. Seyirci başarılı tiyatroları ayakta tutmuştur.

Sayabilirim: Dostlar Tiyatrosu, Kenter Tiyatrosu, Dormen Tiyatrosu, Gülriz Sururi-Engin Cezzar Tiyatrosu, Tiyatrokare, Duru Tiyatro, Ankara Sanat… Unuttuklarım da çoktur şu an. Seyirciden de çok şey öğrendim ben. Beni bugüne seyirci getirdi. Devletin parası yok abi. Genel bütçenin yüzde 0.2’siymiş.”

Annemi oynattığım sinemaya erotik kesim koydular

“Çok para kazandım ben sinemadan. Bütün büyük rejisörlerle çalıştım. Küçük rejisörlerle de. Bir orta avantür sinemaları çekiliyordu, onda da oynadım. Sonra o sinemaların içine erotik sahneler ek edilmeye başladı. Biz bir yere kadar oynuyorduk, oynamadığımız sahneleri bize benzeri adamlar bulup onlarla çekiyorlardı, yüzlerini göstermeden. 1971’de girdim sinemaya, 74’te bıraktım. Müthiş hale gelmişti. Son çevirdiğim sinemada annemi, kız kardeşimi oynatmıştım. Korhan Abay’ın kız kardeşini oynatmıştık. Bize kelam vermişlerdi, içine kesim marça koymayacağız diye. Tekrar koymuşlar. O gün bıraktım sinemayı. Ta ki Atıf Yılmaz beni tekrar ikna edene kadar. Sinemada 65 sinema çevirdim; ‘en düzgün aktör’, ‘en güzel yardımcı oyuncu’ mükafatları aldım. ‘Arkadaşım Şeytan’la hem ‘en güzel oyuncu’ hem ‘en yeterli yardımcı oyuncu’ mükafatı verildi. 65 sinemanın 15 adedini atarım çöpe. Lakin geri kalanlar sağlam sinemalardı. Atıf Yılmaz’la, Osman Seden’le, Ömer Kavur’la çalıştım. Bunlar kıymetli direktörler.”

Ayrıldığım bütün sevgililerimle arkadaşlığım devam ediyor

? Kitaplar, anılar, oyunlar, sinemalar… Neyi bu kadar ittiriyorsunuz? Daha da mı şöhret?

Türkiye’de şöhret olmak güç bir şey değil. İki dizide oynarsın, olursun. Ancak 40 yıl, 50 yıl süreklilik sağlayabilmek öbür bir şey. Burada beni ateşleyen Hz. Muhammed’in bir hadisi. Diyor ki iki günü tıpkı olan insanın, bir günü kayıptır. Ben hiçbir günüm kaybolmasın diye her günümü bir evvelkinden farklı şenliğe çevirmeye çalışıyorum.

? Sizce nasıl bir aşıksınız?

Yengeç burcu.

**”Nilgün Belgün’le çalışmaktan çok memnunum. Delirmezse. Kıymetli parfümlerini ayakkabıma sıkıyorum. Orada deliriyor işte. Yoksa çok geçimli bir bayan.”

? Sulugöz…

Bütün özellikleri. Lakin meczup üzere severim. Bağlanırım, bana da bağlanılmasını isterim. Dışarıda değil, konutta yaşamaktan hoşlanan biriyim. Şayet benim dünyamdan biriyse, tıpkı lisanı konuşabiliyorsak daha uzun sürer ilgi.

? Neden?

Değişik işler yapan insanların bağları sürdürmesi güç oluyor. Farklı saatlerde çalışıyorsun, farklı saatlerde yaşıyorsun… Sonuna kadar alakayı kurtarmaya çalışanlardanım. Ayrıldığım bütün sevgililerimle çok yakın arkadaşlığım devam ediyor.

? Aa… Sebep?

Hepsiyle görüşüyorum. Yeni arkadaşlarını tanırım. Sert köşelerimi vakitle törpüledim galiba. Her vakit söylediğim üzere: Yanlışlarımın üniversitesinden mezun oldum.

Konservatuvarda tiyatro kısmı, birinci sene.

Robert de Niro ile oynayacaktık

? Büyük pişmanlıklarınız var mı?

Olmaz olur mu? Hem iş hem özel hayatımda. “Keşke”lerim var. Keşke daha sabırlı olsaydım, keşke duymazdan gelseydim… Bilerek kusur yaptığım da olmuştur. Bilirsin o oyun tutmayacak ancak koyarsın sahneye. Olsun abi o da senin kendine karşı meydan okuman olsun! Kimseden borç istemiyorum. Şimdiye kadar kazandığımızı kaybederiz, olur biter. ABD’den döndüğüme de pişmanım. Orada “Pera” isminde bir oyun sergiliyordum. Farklı bir lisanda, farklı bir izleyiciye oynamak. Robert de Niro ile bir sinemada oynayacaktık. Türkiye’de bir kanalla kontratım vardı, dönmek zorunda kaldım. O periyodu, o heyecanı tekrar yaşamak isterdim.

Boşuna Türkan Şoray olunmuyor

Dersini çalışmış olarak işine gelen insanlardan daima memnun oldum. Atıf Yılmaz onlardan biridir. Birinci kareden son kareye kadar her şey hazır gelirdi sete. Birlikte çalıştığıma en keyifli olduğum oyunculardan biri de Türkan Şoray’dı. Huyu olmadığı halde, sete repliklerini ezberlemiş geldi. Suflesiz çalıştı o sinemada, karşısındakine hürmetinden. Zira ben ezber oynardım.

Tek bir sinema çevirdik yalnızca: ‘Kazandibi Tavukgöğsü’. Son gün… Onun kareleri bitmiş. Benim karelerim var. Karşımda o varmış üzere kendi kendime oynayacağım. Hiç sahnesi olmamasına karşın 3.5 saat karşımda oturdu. Sinema bitene kadar. Boşuna Türkan Şoray olunmuyor.”

Bahçe tiyatrosu yapacağım

“Orhan Veli ve Garip akımı üzerine bir projemiz var. Orhan Veli Kanık, Melih Cevdet Anday ve Oktay Rıfat büyük bir ihtilal gerçekleştiriyorlar. Dev Türk şiir geleneğine bayrak açmışlar. Büyüklere bulaşmışlar. Yahya Kemal’e, Nazım Hikmet’e falan. Lakin Nazım mahpusa girince de açlık grevi yapıyorlar. Ortalarında doğan bu polemikten Türk halkı şiire nasıl yaklaşması gerektiğini daha düzgün öğrenmiş. Bir açıdan o güne kadar sert, katı, hece matematikleri ve kafiyelerle dolu Türk şiirine herkesin içindeki şiir yazma gücüyle katılmasını sağlamışlar. Klasikleri Türkçeye çevirmişler. Orhan Veli, Shakespeare’in ‘Hamlet’ini çevirmiş. Molière’nin “Tartuffe”ünü çevirmiş. Jean Anouilh’in “Antigone”sini… Hikayeler yazmışlar, tiyatro yapmışlar. Hatta Orhan Veli büyük bir Karagöz üstadı. Vaktin popstarları bunlar. Bir yere gittikleri vakit yüzlerce insan geliyor dinlemeye. Lakin çok züğürtler. Orhan Veli öldüğünde ceketi yokmuş. Bu kıssa bugüne kadar hiçbir tiyatro oyununda anlatılmadı. Daima şiirin gerisine saklanıldı. Nerede tiyatro yapıyorlar? Orhan Veli’nin Beykoz’daki evininin bahçesinde. Ağaçların ortasına çamaşır ipi gerip çarşaflar atmışlar, oyunlar oynamışlar. Ben de tıpkı biçimde bahçemde yapacağım, burada evimdeki zeytinlikte. En fazla 100 şahsa.”

‘Biz var mıyız kitapta’ diye soranlar oluyor

“Bu yaz birkaç proje birden yürüyor. Oyunlarımızı oynuyoruz, ‘Asi Kuş’, ‘Ödünç Yaşamlar’ ve ‘Tamamla Bizi Ey Aşk’. Üçü de yazlık yerlerde dolaşıyor: Bodrum, Kuşadası, Çeşme, Ayvalık… Eylülde Zürih’ten başlayan bir Avrupa turnesi yapacağım. ‘Tamamla Bizi Ey Aşk’ın sinema olmasını istiyordum. Senaryoyu yazdım, artık yapımcılarla görüşülüyor. Pandemide dört kitap yazdım. İkisi çocuklar için. Anılarımı yazıyorum. O da yılbaşına yetişir: ‘Aynayı Tuttum Yüzüme’. Herkes aynayı yüzüne tutup özüne nazar eylemeli. Hepimiz. ‘Biz var mıyız kitapta’ diye soranlar oluyor. Valla birinci gün alın, bakın diyorum; ikinci gün toplatılabilir.”

Kaynak: Hürriyet

 

? Bayram insanı mısınız? Bayram gelince heyecanlanan, ritüelleri uygulayan…Ben isterim kutlamak.

? Bayram insanı mısınız? Bayram gelince heyecanlanan, ritüelleri uygulayan…

Ben isterim kutlamak. Burada Bodrum‘da olmuyor olağan lakin İstanbul’daki mahallede gelenek devam ediyor. Çocuklar kapıyı çalıyor, mendiller hazırlıyorum evvelden, onları veriyorum.

? Bildiğimiz eski yöntem, mendil-para-şeker mi?

Evet. Sabahın köründe geliyorlar, 06.00’da. O yüzden geceden hazırlıyorum her şeyi. Elimi öptürüyorum, hoşuma gidiyor. Bana diyorlar ki; “Güldür bizi”… Adım zati “Güldürükçü Amca”. Ayaküstü iki kıkırdatıyorum onları.

? Bana yok mu mendil?

Dedik ya burası Bodrum! (Gülüyor) Al sana tatlışından bayram anısı: Bir kezinde New York’tayken denk geldi Şeker Bayramı. Mahallede Türk esnaf da var. Çocukları giydirip süsleyip yollamışlar bana. Ben tekrar geceden hazırlıklıyım olağan. Mendilin içine şeker ve para. Fakat paraların durduğu bir çanak var, dikkat etmeden içinden alıp koymuşum mendillere. Çocuklar mendili açınca demesin mi: “Abi bunlar Türk parası, dolar yok mu, dolar?”

**”Antipatik olmayı göze alabilen biriyim. Bile bile birtakım doğruları söylerim. Bu dünyadan bir sefer geçiyorsun. Fikrini söylemeyeceksen, ot üzere geçeceksin.”

? Harçlık marçlık derken insan bayramlarda çok mu parçalanır, yoksa bayramın kendi rahmeti de var mıdır?

İşverenler hariç bereketlidir. Tiyatroda bir piyanistimiz vardı, Miran Baron. Allah rahmet eylesin. Bana kederi ki “Patroncum, ayda bir defa sempatik oluyorsun, o da maaşları verirken…” Buradan işverenlere bayramdan bayrama sempatik olmaları gerektiğini hatırlatmış olayım.

? Para saadet getirir mi?

Tüketim toplumu kurbanı olmazsan az parayla da saadeti bulursun. Lakin devamlı daha fiyakalı olmanın insanı delirtip mutsuz ettiğini hepimiz biliyoruz.

? Geleceğin bayramları nasıl olacak?

Büsbütün dijital. Zoom’dan, şuradan buradan. Kurban Bayramı’ysa hala et almak için giden var. Ancak Şeker’de kimse lokumun yüzüne bakmıyor artık. 15 yıldır Turkcell’in ses ikonuyum. Reklam seslendirmelerini yapıyorum. Herhalde geleceğin bayramlarında da benim sesim gidecek insanlara kutlama tebriği olarak.

BECERİ PARAYI KAZANMAK DEĞİL, HARCAMAK

? Bütün dünyada girip çıkmadığınız ortam yok. Varlıklı kime denir?

Sonunda neyin kalacağı aşikâr: Kefen bezi. Güçlü, kazandığının bir kısmını insanların faydasına harcayabilen kişidir. Bence müze yapanların hepsi zengindir. Kültüre, sanata, eğitime, sıhhate dayanak olanların hepsi zengindir. Milyonları yığmış, kimsenin yararına kullanmayan adam benim gözümde en yoksul insan. Parayı kazanmak çok beceri istemiyor. Muvaffakiyete giden yol haritası muhakkak. Beceri, harcamak. Paylaşabilen insan zengindir.

**”İnsanlar eğlenirken çok önemli hususlara giriyorum aslında. İlaç üzere. Acı ilacın etrafı şekerle kaplıdır. Ben de şekerleyip anlatıyorum her şeyi.”

? Siz söylendiği kadar güçlü misiniz?

Tiyatrodan güçlü olamazsın. Bana varlıklı denmez. Hali vakti yerinde denir. Öteki işler de yaptığım için sistemimi sürdürüyorum. Yoksa bendeki zenginlik AVM’deki her ayakkabı mağazası sahibinde var.

? Lakin tiyatroyu tercih ettiniz. Baba mesleği eczacılık okurken…

Eczacılığı bırakıp konservatuvara girdim. Babam dedi ki; “Sen eczacılık işini sürdürmeyeceksin, muhakkak.” Halbuki ondan düzgün eczacıydım. Dükkanları ben yönetim ediyordum. İlacı yaparım. Şimdikiler üzere kutuda ilaç vermezdik. Burun damlasından öksürük şurubuna, mide tabletinden supozituara kadar kendim imal ederdim. Sürdürmedim, tiyatrocu oldum. Yeterli ki de olmuşum. Lakin sonra babam trafik kazasında ölünce bütün işler benim üstüme kaldı. Hepsini tasfiye ettim.

Motamot. Ben esasen öteki bir iş yapmadım. Mesleğimin ek işleri olarak radyo, televizyon vesaire yaptım. İstesem yalnızca gazete yazarlığından emekli olabilirdim. 8 yıl Hürriyet, 2 yıl Yeni Yüzyıl, 12 yıl da Sabah gazetesinde köşe yazdım. Bunu yapan emekli olup konutuna gidiyor.

? Yazıyla özel bir alakanız var…

“Nerelisin?” diye sorduklarında “Türkçeliyim” diyorum. Türk lisanının içine doğdum. Türk lisanında öğrendim, anladım, algıladım her şeyi. Türk lisanında sanatı keşfettim, Türk lisanında niyet imal oluştu, Türkçeyi uygun bildiğim için yabancı lisanları de yeterli konuşuyorum. Yeterli Türkçe bilmezsen güzel Fransızca da, uygun Arapça da öğrenemezsin. Lisanın canlı laboratuvarı da tiyatrodur. Orada profesör de konuşur, siyasetçi de, serseri de, konut bayanı da. Bu laboratuvarın ayakta tutulması lazım. Batı’daki üzere kabul edilebilir ölçülerle tiyatronun desteklenmesi gerekiyor. Şimdiki ölçüler ulufenin ötesine geçmiyor maalesef.

**”Deliye her gün bayram. Bayram şekeri dağıtıyorum şovda. Seyirci yalnızca gülüp eğlenmemeli. Manen de zenginleşmiş olarak çıkmalı salondan.”

? Hangi lisanları biliyorsunuz?

Fransızca, İngilizce, Rumca.

? Rumca nereden?

Yeşilköy’den. Rum arkadaşlarım vardı. Annem Selanik göçmeni fakat Rumca falan konuşmazdı. Fransızca konuşurdu bizimle inatla. Öğrenelim isterdi. Ağlardım, “Gavur olmak istemiyorum” diye. Arkadaşlarım sokakta top oynuyor, ben konutta fiil çekiyorum zira. (Gülüyor) Meğerse o meskende öğrettikleri lisanlar ne büyük nimetmiş. Çocukken bedavadan öğrendik.

Kıvanç Tatlıtuğ kendinden oyuncu çıkardı

“Yeşilçam’dan yeterli oyuncu olduğunu düşündüğüm, çalışmak istediğim bir sürü isim var. Mesela Çetin Tekindor. Jönlerden büyük bir gelişme gösterip kendini yenilediği için de Kıvanç’la (Tatlıtuğ) oynamak isterim. Başlangıçta çok eksiği olan bir arkadaşımızdı. Ancak uğraş gösterdi, çalıştı, hocalardan ders aldı, asıldı işine. Kendinden oyuncu çıkardı. Farah Zeynep Abdullah, Uraz Kaygılaroğlu tıpkı halde… Haluk Bilginer de o denli. Hiç oynamadık birlikte lakin çok düzgün bir oyuncu. Âlâ oyuncu senin oyununu parlatır. Sen onu parlatırsın, o da seni.”

Annemle babam boşanmaya bir Şeker Bayramı’nda karar verdi

“O bayramı hiç unutamıyorum. Orta sonda falandım. Bazen olmuyor, yürümüyor. Yürümeyen evlilikleri devam ettirmeye çalışmanın bir zalimlik olduğunu düşünüyorum. Olan sonunda çocuklara oluyor. Annemle babam boşandılar. ve rahatladılar. Babam tekrar evlendi ve yeni eşi onu çok keyifli etti. Annem kendini bize ve hayır işlerine verdi. Batı terbiyesiyle büyümüş. Selanik kökenli. Oradan Batum’a gitmiş. Sonra Türkiye. İngilizce, Fransızca, Arapça biliyor. Kur’an’ı Arapça okur ve bize çevirirdi. Üzerimde çok tesiri vardır.”

 **”Bizde yalnızca ekonomik terör yok. Bağlantıların çürümesi terörü var. Mesela Bodrum’da gürültü terörü var. Beton terörü var. Terörlerden terör beğen.”

Seyirciden çok şey öğrendim

“Bülent Kayabaş’la 27 yıl karşılıklı oynadım. Artık birbirimizin performansından bir evvelki gece ne yediğini, içip içmediğini anlayabiliyorduk. Ondan çok şey öğrendim. Müjdat Gezen’den, Altan Erbulak’tan, Gülriz Sururi’den, Yıldız Kenter’den, Savaş Dinçer’den… Sonra Ulvi Uraz. Bugün kimse bahsetmiyor. Beni, Kemal Sunal’ı, Metin Akpınar’ı, Zeki Alasya’yı, Müjdat Gezen’i gerçek manada yetiştiren kişidir. Ondan da çok şey öğrendim.

Bir sürü kıymetli hocam var. Fakat seyirci de bizim hocamız. Onlardan çok şey öğrendim ben. Türk tiyatrosu Türk tiyatrosu dediğimiz şey yalnızca tiyatrocuların değil, asıl Türk seyircisinindir. Seyirci başarılı tiyatroları ayakta tutmuştur.

Sayabilirim: Dostlar Tiyatrosu, Kenter Tiyatrosu, Dormen Tiyatrosu, Gülriz Sururi-Engin Cezzar Tiyatrosu, Tiyatrokare, Duru Tiyatro, Ankara Sanat… Unuttuklarım da çoktur şu an. Seyirciden de çok şey öğrendim ben. Beni bugüne seyirci getirdi. Devletin parası yok abi. Genel bütçenin yüzde 0.2’siymiş.”

Annemi oynattığım sinemaya erotik modül koydular

“Çok para kazandım ben sinemadan. Bütün büyük rejisörlerle çalıştım. Küçük rejisörlerle de. Bir orta avantür sinemaları çekiliyordu, onda da oynadım. Sonra o sinemaların içine erotik sahneler ek edilmeye başladı. Biz bir yere kadar oynuyorduk, oynamadığımız sahneleri bize emsal adamlar bulup onlarla çekiyorlardı, yüzlerini göstermeden. 1971’de girdim sinemaya, 74’te bıraktım. Dehşetli hale gelmişti. Son çevirdiğim sinemada annemi, kız kardeşimi oynatmıştım. Korhan Abay’ın kız kardeşini oynatmıştık. Bize kelam vermişlerdi, içine kesim marça koymayacağız diye. Yeniden koymuşlar. O gün bıraktım sinemayı. Ta ki Atıf Yılmaz beni tekrar ikna edene kadar. Sinemada 65 sinema çevirdim; ‘en güzel aktör’, ‘en yeterli yardımcı oyuncu’ mükafatları aldım. ‘Arkadaşım Şeytan’la hem ‘en güzel oyuncu’ hem ‘en âlâ yardımcı oyuncu’ mükafatı verildi. 65 sinemanın 15 adedini atarım çöpe. Fakat geri kalanlar sağlam sinemalardı. Atıf Yılmaz’la, Osman Seden’le, Ömer Kavur’la çalıştım. Bunlar kıymetli direktörler.”

Ayrıldığım bütün sevgililerimle arkadaşlığım devam ediyor

? Kitaplar, anılar, oyunlar, sinemalar… Neyi bu kadar ittiriyorsunuz? Daha da mı şöhret?

Türkiye’de şöhret olmak güç bir şey değil. İki dizide oynarsın, olursun. Lakin 40 yıl, 50 yıl süreklilik sağlayabilmek diğer bir şey. Burada beni ateşleyen Hz. Muhammed’in bir hadisi. Diyor ki iki günü tıpkı olan insanın, bir günü kayıptır. Ben hiçbir günüm kaybolmasın diye her günümü bir evvelkinden başka şenliğe çevirmeye çalışıyorum.

? Sizce nasıl bir aşıksınız?

Yengeç burcu.

**”Nilgün Belgün’le çalışmaktan çok memnunum. Delirmezse. Kıymetli parfümlerini ayakkabıma sıkıyorum. Orada deliriyor işte. Yoksa çok geçimli bir bayan.”

? Sulugöz…

Bütün özellikleri. Fakat meczup üzere severim. Bağlanırım, bana da bağlanılmasını isterim. Dışarıda değil, konutta yaşamaktan hoşlanan biriyim. Şayet benim dünyamdan biriyse, tıpkı dili konuşabiliyorsak daha uzun sürer ilişki.

? Neden?

Bambaşka işler yapan insanların ilişkileri sürdürmesi zor oluyor. Ayrı saatlerde çalışıyorsun, ayrı saatlerde yaşıyorsun… Sonuna kadar ilişkiyi kurtarmaya çalışanlardanım. Ayrıldığım bütün sevgililerimle çok yakın arkadaşlığım devam ediyor.

? Aa… Sebep?

Hepsiyle görüşüyorum. Yeni arkadaşlarını tanırım. Sert köşelerimi zamanla törpüledim galiba. Her zaman söylediğim gibi: Hatalarımın üniversitesinden mezun oldum.

Konservatuvarda tiyatro bölümü, ilk sene.

Robert de Niro ile oynayacaktık

? Büyük pişmanlıklarınız var mı?

Olmaz olur mu? Hem iş hem özel hayatımda. “Keşke”lerim var. Keşke daha sabırlı olsaydım, keşke duymazdan gelseydim… Bilerek hata yaptığım da olmuştur. Bilirsin o oyun tutmayacak ama koyarsın sahneye. Olsun abi o da senin kendine karşı meydan okuman olsun! Kimseden borç istemiyorum. Şimdiye kadar kazandığımızı kaybederiz, olur biter. ABD’den döndüğüme de pişmanım. Orada “Pera” adında bir oyun sergiliyordum. Farklı bir dilde, farklı bir izleyiciye oynamak. Robert de Niro ile bir filmde oynayacaktık. Türkiye’de bir kanalla sözleşmem vardı, dönmek zorunda kaldım. O dönemi, o heyecanı yeniden yaşamak isterdim.

Boşuna Türkan Şoray olunmuyor

Dersini çalışmış olarak işine gelen insanlardan hep mutlu oldum. Atıf Yılmaz onlardan biridir. İlk kareden son kareye kadar her şey hazır gelirdi sete. Birlikte çalıştığıma en mutlu olduğum oyunculardan biri de Türkan Şoray’dı. Huyu olmadığı halde, sete repliklerini ezberlemiş geldi. Suflesiz çalıştı o filmde, karşısındakine saygısından. Çünkü ben ezber oynardım.

Tek bir film çevirdik sadece: ‘Kazandibi Tavukgöğsü’. Son gün… Onun kareleri bitmiş. Benim karelerim var. Karşımda o varmış gibi kendi kendime oynayacağım. Hiç sahnesi olmamasına rağmen 3.5 saat karşımda oturdu. Film bitene kadar. Boşuna Türkan Şoray olunmuyor.”

Bahçe tiyatrosu yapacağım

“Orhan Veli ve Garip akımı üzerine bir projemiz var. Orhan Veli Kanık, Melih Cevdet Anday ve Oktay Rıfat büyük bir devrim gerçekleştiriyorlar. Dev Türk şiir geleneğine bayrak açmışlar. Büyüklere bulaşmışlar. Yahya Kemal’e, Nazım Hikmet’e falan. Ama Nazım hapse girince de açlık grevi yapıyorlar. Aralarında doğan bu polemikten Türk halkı şiire nasıl yaklaşması gerektiğini daha iyi öğrenmiş. Bir açıdan o güne kadar sert, katı, hece matematikleri ve kafiyelerle dolu Türk şiirine herkesin içindeki şiir yazma enerjisiyle katılmasını sağlamışlar. Klasikleri Türkçeye çevirmişler. Orhan Veli, Shakespeare’in ‘Hamlet’ini çevirmiş. Molière’nin “Tartuffe”ünü çevirmiş. Jean Anouilh’in “Antigone”sini… Öyküler yazmışlar, tiyatro yapmışlar. Hatta Orhan Veli büyük bir Karagöz üstadı. Zamanın popstarları bunlar. Bir yere gittikleri zaman yüzlerce insan geliyor dinlemeye. Ama çok züğürtler. Orhan Veli öldüğünde ceketi yokmuş. Bu hikaye bugüne kadar hiçbir tiyatro oyununda anlatılmadı. Hep şiirin arkasına saklanıldı. Nerede tiyatro yapıyorlar? Orhan Veli’nin Beykoz’daki evininin bahçesinde. Ağaçların arasına çamaşır ipi gerip çarşaflar atmışlar, oyunlar oynamışlar. Ben de aynı şekilde bahçemde yapacağım, burada evimdeki zeytinlikte. En fazla 100 kişiye.”

‘Biz var mıyız kitapta’ diye soranlar oluyor

“Bu yaz birkaç proje birden yürüyor. Oyunlarımızı oynuyoruz, ‘Asi Kuş’, ‘Ödünç Yaşamlar’ ve ‘Tamamla Bizi Ey Aşk’. Üçü de yazlık yerlerde dolaşıyor: Bodrum, Kuşadası, Çeşme, Ayvalık… Eylülde Zürih’ten başlayan bir Avrupa turnesi yapacağım. ‘Tamamla Bizi Ey Aşk’ın film olmasını istiyordum. Senaryoyu yazdım, şimdi yapımcılarla görüşülüyor. Pandemide dört kitap yazdım. İkisi çocuklar için. Anılarımı yazıyorum. O da yılbaşına yetişir: ‘Aynayı Tuttum Yüzüme’. Herkes aynayı yüzüne tutup özüne nazar eylemeli. Hepimiz. ‘Biz var mıyız kitapta’ diye soranlar oluyor. Valla ilk gün alın, bakın diyorum; ikinci gün toplatılabilir.”

Kaynak: Hürriyet

ETİKETLER: , , , ,
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.