Site Rengi

DOLAR
EURO
ALTIN
BIST
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 33°C
Az Bulutlu

Sanki kaymıyor, uçuyordum

Karlı geçen hafta kimi anılarımı canlandırdı. Geçen yıl, mart ayında İstanbul’dan yola çıkıp Uludağ’a gitmiştik bir kayak kampı için. Dönemin …

Karlı geçen hafta kimi anılarımı canlandırdı. Geçen yıl, mart ayında İstanbul‘dan yola çıkıp Uludağ‘a gitmiştik bir kayak kampı için. Dönemin sonuydu lakin hala kar vardı. Birinci ders teorikti. Hocanın birinci kelamı de düşmek oldu. Kaymadan evvel düşmeyle başladık işe! Modum da düştü biraz. Dersin sonundaysa içim biraz rahatladı. Düşmeden kaymayı öğrenemeyeceğimiz için evvel düşmeyi öğrenmek gerekiyormuş.

Ses nereden geliyorsa kartopunu oraya attık

Yürüyerek piste yanlışsız yola çıktık. Feci bir ayaz! Yürürken bir kartopu hissettim sırtımda. İşte kaçınılmaz kartopu savaşı başlamıştı. Gören ya da kör… Kimin sesini duysam oraya yanlışsız sallıyordum elimdeki kartopunu. Hocalardan birinin söylediklerini hiç unutmuyorum: “Sizle kartopu oynamak, görenlerle oynamaktan daha güç. Hiç acımanız yok, direkt başa atıyorsunuz.” Alışılmış, haklı. Ses ağızdan çıkıyor, biz de oraya atıyoruz.

Ekipmana alıştıktan sonra yan yan yürüyerek eğimi çok az olan bir doruğa çıktık. Sonra da gerçek piste… Hoca elimi tuttu, “Şimdi ardımızdan teleski gelecek, ortamıza demir bir çubuk girecek ve onu tutacağız. Bizi üst taşıyacak” dedi. O çubuğu otomatik olarak yakaladım. Kaygıdan titriyorum. “Harun, hür bırak kendini” dedi hocam. Lakin ben gerilmiş durumdaydım.

Bütün mesele ayakta kalabilmek

Hoca “Beşe kadar sayacağım ve kendini sol tarafına atacaksın” dedi. Atlayınca kendimi yerde buldum. Hoca kaldırdı beni ve eğimle birlikte kayaklar tabiatıyla ilerlemeye başladı. Güya dev bir topun üstündeydim. Kaymıyor, uçuyordum. Efora gerek bile yoktu. Kayakların önünü açınca hızlanıyor, kapatınca yavaşlıyorsun. Derken kendimi yerde buldum. Aslında tüm problem bu. Ayakta kalman kâfi. Gerisi zaten geliyor. Birinci günün akabinde gerilmekten bütün kaslarım yanmıştı.

İkinci gün daha da hoştu. Öğlenden sonra tipi başladı ancak ben kaymaya devam etmek istiyordum. Hocam “Kayamayız Harun, hiçbir şey göremiyorum” deyince “Hocam ben hiç göremiyorum” diye espriyi patlattım. “Haklısın” dedi. Tekrar de kaydık eğimi az olan bir yerde. Herkes kesinlikle bir defa denemeli. Benim için uçmak üzereydi.

Kaynak: Hürriyet

 

Karlı geçen hafta birtakım anılarımı canlandırdı. Geçen yıl, mart ayında İstanbul’dan yola çıkıp Uludağ’a gitmiştik bir kayak kampı için. Dönemin sonuydu lakin hala kar vardı. Birinci ders teorikti. Hocanın birinci kelamı de düşmek oldu. Kaymadan evvel düşmeyle başladık i…

Karlı geçen hafta kimi anılarımı canlandırdı. Geçen yıl, mart ayında İstanbul‘dan yola çıkıp Uludağ‘a gitmiştik bir kayak kampı için. Dönemin sonuydu lakin hala kar vardı. Birinci ders teorikti. Hocanın birinci kelamı de düşmek oldu. Kaymadan evvel düşmeyle başladık işe! Modum da düştü biraz. Dersin sonundaysa içim biraz rahatladı. Düşmeden kaymayı öğrenemeyeceğimiz için evvel düşmeyi öğrenmek gerekiyormuş.

Ses nereden geliyorsa kartopunu oraya attık

Yürüyerek piste yanlışsız yola çıktık. Feci bir ayaz! Yürürken bir kartopu hissettim sırtımda. İşte kaçınılmaz kartopu savaşı başlamıştı. Gören ya da kör… Kimin sesini duysam oraya yanlışsız sallıyordum elimdeki kartopunu. Hocalardan birinin söylediklerini hiç unutmuyorum: “Sizle kartopu oynamak, görenlerle oynamaktan daha güç. Hiç acımanız yok, direkt başa atıyorsunuz.” Alışılmış, haklı. Ses ağızdan çıkıyor, biz de oraya atıyoruz.

Ekipmana alıştıktan sonra yan yan yürüyerek eğimi çok az olan bir zirveye çıktık. Sonra da gerçek piste… Hoca elimi tuttu, “Şimdi gerimizden teleski gelecek, ortamıza demir bir çubuk girecek ve onu tutacağız. Bizi üst taşıyacak” dedi. O çubuğu otomatik olarak yakaladım. Dehşetten titriyorum. “Harun, özgür bırak kendini” dedi hocam. Ama ben gerilmiş durumdaydım.

Bütün mesele ayakta kalabilmek

Hoca “Beşe kadar sayacağım ve kendini sol tarafına atacaksın” dedi. Atlayınca kendimi yerde buldum. Hoca kaldırdı beni ve eğimle birlikte kayaklar resen ilerlemeye başladı. Güya dev bir topun üstündeydim. Kaymıyor, uçuyordum. Efora gerek bile yoktu. Kayakların önünü açınca hızlanıyor, kapatınca yavaşlıyorsun. Derken kendimi yerde buldum. Zati tüm sorun bu. Ayakta kalman kâfi. Gerisi zaten geliyor. Birinci günün akabinde gerilmekten bütün kaslarım yanmıştı.

İkinci gün daha da hoştu. Öğlenden sonra tipi başladı ancak ben kaymaya devam etmek istiyordum. Hocam “Kayamayız Harun, hiçbir şey göremiyorum” deyince “Hocam ben hiç göremiyorum” diye espriyi patlattım. “Haklısın” dedi. Yeniden de kaydık eğimi az olan bir yerde. Herkes kesinlikle bir sefer denemeli. Benim için uçmak üzereydi.

Kaynak: Hürriyet

ETİKETLER: ,
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.